وقـــت اســـت تا ســـتاره شب ها کنی مــرا
در خیـــــل زائـــــران حــرم جــــا کنــی مــــرا
میــدانم از تبار هــــوس های سرکشـــــــم
اینجا نشســــته ام که تو دعـــوا کـــنی مرا
یک آســـــمان کبوتر و یک زاغ رو سیـــــــــاه
مردانه می پرم تو تماشـــــــــــا کنــی مـــرا
شمس الشموس کشور دلها چه می شود
آقا به قصـــد کشـــت مــــداوا کنـــــی مــــرا
سلام ستایش.
از جمله کوتاه که مفهوم را به زیبایی می رسانند بسیار خوشم می آید شما هم که این چنین هستید.
مطالب زیبایی نوشته اید ولی قدری تامل برانگیز است نه؟؟؟
چقدر دلم هوای صحن بارونیه حرم داره
چقدر دلم هوای گرم اشکای حرم داره
مریم من دلم تنگه
دوا کنی مرا ...
چه قدر خشکل بود