بعضی ها الکی خوشند و الکی خوشیشان را فقط می شود از چشمهایشان فهمید ...

بعضی ها درد دارند و دردشان را همه جا جار می زنند ...

بعضی ها درد دارند و دردشان را فقط از چشمهایشان می شود فهمید ...

بعضی ها گریه می کنند اما اشکهایشان، اشک تمساح است ...

بعضی ها گریه نمی کنند اما از چشمهایشان معلوم است  که اشکی به بزرگی یک سکوت گوشه ی چشمشان به کمین نشسته ...

بعضی ها نیتشان خوب است اما بد عمل می کنند ...

بعضی ها نیتشان بد است اما عملشان چاپلوسانه است ...

بعضی ها نیتشان خوب است عملشان هم خوب است ...

بعضی ها شاکرند و گله مند ...

بعضی ها شاکرند و بی گله ...

بعضی ها آرزو می کنند...

بعضی ها به آرزوهای آرزومندان می رسند ...

بعضی ها دنیا را دوست دارند و به آن می رسند ...

بعضی ها دنیا را دوست دارند و به آن نمی رسند ...

بعضی ها دنیا را دوست ندارند و به آن می رسند ...

بعضی ها عاشقاند و صبور ...

بعضی ها عاشقند و بی قرار ...

بعضی ها عشقشان را جار می زنند

بعضی ها عشقشان را قاب می گیرند می زنند گوشه ی دیوار ...

بعضی ها عشقشان لای باقی پرونده های عشقیشان گم شده ...

بعضی ها فکر میکنند عاشقند ...

بعضی ها عاشقند و فکر می کنند ...

بعضی ها وسط راه عاشقی پنجر می شوند ...

بعضی ها هم کلا نمی دانند عشق چیست ...

بعضی ها کلافه اند و سردر گم ...

بعضی ها آرامند و متوکل ...

بعضی ها هم آن بالا نشسته اند و همه ی بعضی های دیگر را تماشا می کنند و لبخند عاقل اندر سفیه می زنند ...

خدای من!

این که روبرویت به گناهانم اقرار میکنم و به زشتی اعمالم معترفم، برایم سودی دارد؟!
یا اینکه من در این حالم هم، مستوجب غضب تو هستم؟!
نکند من با خوش خیالی تو را می خوانم، در حالی که عذابی شدید به واسطه ی گناهانم به دنبال من است ...
نه ...
باور نمی کنم ....
نمی توانم از تو ناامید باشم
چطور ممکن است تو بندگانت را به بازگشتن از بدی فرابخوانی، اما در را به روی آنها ببندی ... ؟!

پ.ن: المستخف بحُرمه ربّه: بنده ای که حریم، حرمت پروردگارش را سبک شمرده
* مضمون چند خطی از مناجات دوازدهم صحیفه سجادیه

عشق فوران می کند ـ چون آتشفشان و شرّه می کند ـ چون آبشاری عظیم ، دوست داشتن جاری می شود ـ چون رودخانه یی بر بستری با شیب نرم، عشق ویران کردن خویشتن است و دوست داشتن ساختنی عظیم ...

دختران شهر
به روستا فکر می کنند
دختران روستا
در آرزوی شهر
می میرند
مردان کوچک
به آرامش مردان بزرگ فکر می کنند
مردان بزرگ
در آرزوی آرامش مردان کوچک
می میرند
کدام پل
در کجای جهان
شکسته است
که هیچ کس، به خانه اش نمی رسد ...

گروس عبدالملکیان